حِمْیَر اسم خاندان گران قدر و كهن عرب قحطانی و اسم دولتی در یمن بود. اشخاص این بستگان در سال نهم هجری، مسلمان شدند. پیش از آن، عموم این قوم بتپرست، مسیحی و یهودی بودند. فرستاده اكرم (ص) مُعاذ بن جَبَل را برای یاددادن احكام اسلام یاروهمدم صاحب بن مراره نزد حمیریان ارسال کرد. در پیکار صفین بخش اعظمی از آنها با معاویه یار و همدم پک پذیرایی ترحیم مشهد بودند.
تبارنامه
نسب بستگان حمیر به حمیر بن سَبَأ بن یشْجُب بن یعْرُب بن قَحطان بن عابِر میرسد. مورخان مسلمان اسم مهم حمیر بن سبأ را العَرَنْجَج یا این که العَرَنج[۱] و زَید[۲] ذكر كردهاند. درباره سبب ساز اسمگذاری وی به حمیر اورده شدهمیباشد كه او خرقهای سرخ میپوشید.[۳] نیز اورده شدهمیباشد او اول پادشاهی بود كه تاج طلا جواهرات برسرگذاشت و این تاج یاقوتی سرخ و درخشنده داشت. از اینرو، او را المَلِكالاحمر و بعد از آن حمیر خواندند.[۴]
تاریخچه
به گفته مورخان، حمیر اولیه كسی بود كه بعداز مرگ پدرش، سبأ، به پادشاهی رسید.[۵] و در شهر مأرب ساکن شد. او مانند پدرش فتوحاتی كرد و دیگر فرمانروایان را فرمان بردار و مغلوب تشکیل داد.[۶] اورده شده میباشد که حمیر دلیر و به مُتَوَّج (تاجدار) ملقب بود و پنجاه سال پادشاهی كرد.
سازه بر نقلهای تاریخی بعد از حمیر برادرش، کهلان بن سبأ، به پادشاهی رسید و بعد از سلطنتی زمانبر (۳۰۰سال) درگذشت و پادشاهی به اولاد حمیر برگشت.[۷]
پرونده:ظفار در یریم،پایتخت حمیریان.jpg
ظفار در یریم، پایتخت حمیریان
پایتخت ملوک حمیر شهر ظَفار بود[۸] كه اثرها آن اكنون در یکسری كیلومتری جنوب شهر یریم، بر روی تپهای صخرهای باقی میباشد.
به گفته حمزه اصفهانی،[۹] بین کلیه تواریخ، تاریخ ملوک حمیر از کلیه مغشوشخیس میباشد. مسعودی[۱۰] به گزارش محمد بن موسی خوارزمی، بازه زمانی پادشاهی آنها را ۱۹۳۸ سال ذكر كرده میباشد.
آئین حمیریها
مسیحیت: در قول قسطنطین دوم (حك: ۳۳۷ـ۳۴۰میلادی) ، امپراتور روم، فرمانروا حمیر ذیل تأثیر تئوفیلوس هندی، مبشر مسیحی، به دین مسیحی گروید و مسیحیت در یمن تکثیر یافت و كلیساهایی در ظفار و عدن ساخته شد.[۱۱] در طی فرمانروایی ذَمَر علی یهَبِر (حكومت: ۳۴۰ـ ۳۶۰ میلادی) ، زیرا بند مأرب برای دومیتوشه حاد شد،[۱۲] حبشی ها مجال را غنیمت شمردند و به تحریک امپراتور رومشرقی و به علت وصال به تفوق تجاری، اشاعه آئین مسیحیت و رویارویی با نفوذ ساسانیان به یمن حمله كردند.[۱۳]
یهودیت: شروع میل حمیر به آئین یهود و كنار گذاشتن بتپرستی، به دعوت اسعد تبّع و دو دانا یهودی شکل گرفت كه او آنهارا از یثرب به یمن برده بود. اورده شده میباشد كه اسعد قصد ویرانی کعبه را داشت البته آن دو اورا برحذر داشتند.[۱۴]
بت پرستی: در اواخر سده چهارم میلادی بتپرستی در حمیر مکان خویش را به دین یهود بخشید.[۱۵] ابوکرِب تُبان اَسْعَد (یا این که اسعد تُبَّع، حك: ح ۳۸۵ـ۴۲۰ میلادی) ، شاه حمیر، هنگام لشكركشی به یثرب و اقامت در آنجا، به آیین یهود گروید. حمیر و قبایل متحد آن، قبل از رغبت به ادیان توحیدی، در جایی به اسم بَلْخَع، بت نَسْر را پرستش میكردند.[۱۶] بت نَسْر از آنِ ذوالکلاع، از طوایف حمیر، بود.[۱۷]
اصحاب اُخدود
ذونواس آخرین فرمان روا دولت حمیر بود كه به آئین یهود گروید و بیان شده میباشد بعد از آن بیشتر حمیریان نیز به آئین یهود گرویدند. ذونواس كسی میباشد كه در نجران گودالهایی كند و مسیحیان را كشت و از اینرو، به صاحب و مالک الاُخدود جهانی شد،[۱۸] كه در قرآن كریم نیز به آن اشاره شدهاست.[۱۹]
حِمْیَر اسم خاندان گران قدر و كهن عرب قحطانی و اسم دولتی در یمن بود. اشخاص این بستگان در سال نهم هجری، مسلمان شدند. پیش از آن، عموم این قوم بتپرست، مسیحی و یهودی بودند. فرستاده اكرم (ص) مُعاذ بن جَبَل را برای یاددادن احكام اسلام یاروهمدم صاحب بن مراره نزد حمیریان ارسال کرد. در پیکار صفین بخش اعظمی از آنها با معاویه یار و همدم پک پذیرایی ترحیم مشهد بودند.
تبارنامه
نسب بستگان حمیر به حمیر بن سَبَأ بن یشْجُب بن یعْرُب بن قَحطان بن عابِر میرسد. مورخان مسلمان اسم مهم حمیر بن سبأ را العَرَنْجَج یا این که العَرَنج[۱] و زَید[۲] ذكر كردهاند. درباره سبب ساز اسمگذاری وی به حمیر اورده شدهمیباشد كه او خرقهای سرخ میپوشید.[۳] نیز اورده شدهمیباشد او اول پادشاهی بود كه تاج طلا جواهرات برسرگذاشت و این تاج یاقوتی سرخ و درخشنده داشت. از اینرو، او را المَلِكالاحمر و بعد از آن حمیر خواندند.[۴]
تاریخچه
به گفته مورخان، حمیر اولیه كسی بود كه بعداز مرگ پدرش، سبأ، به پادشاهی رسید.[۵] و در شهر مأرب ساکن شد. او مانند پدرش فتوحاتی كرد و دیگر فرمانروایان را فرمان بردار و مغلوب تشکیل داد.[۶] اورده شده میباشد که حمیر دلیر و به مُتَوَّج (تاجدار) ملقب بود و پنجاه سال پادشاهی كرد.
سازه بر نقلهای تاریخی بعد از حمیر برادرش، کهلان بن سبأ، به پادشاهی رسید و بعد از سلطنتی زمانبر (۳۰۰سال) درگذشت و پادشاهی به اولاد حمیر برگشت.[۷]
پرونده:ظفار در یریم،پایتخت حمیریان.jpg
ظفار در یریم، پایتخت حمیریان
پایتخت ملوک حمیر شهر ظَفار بود[۸] كه اثرها آن اكنون در یکسری كیلومتری جنوب شهر یریم، بر روی تپهای صخرهای باقی میباشد.
به گفته حمزه اصفهانی،[۹] بین کلیه تواریخ، تاریخ ملوک حمیر از کلیه مغشوشخیس میباشد. مسعودی[۱۰] به گزارش محمد بن موسی خوارزمی، بازه زمانی پادشاهی آنها را ۱۹۳۸ سال ذكر كرده میباشد.
آئین حمیریها
مسیحیت: در قول قسطنطین دوم (حك: ۳۳۷ـ۳۴۰میلادی) ، امپراتور روم، فرمانروا حمیر ذیل تأثیر تئوفیلوس هندی، مبشر مسیحی، به دین مسیحی گروید و مسیحیت در یمن تکثیر یافت و كلیساهایی در ظفار و عدن ساخته شد.[۱۱] در طی فرمانروایی ذَمَر علی یهَبِر (حكومت: ۳۴۰ـ ۳۶۰ میلادی) ، زیرا بند مأرب برای دومیتوشه حاد شد،[۱۲] حبشی ها مجال را غنیمت شمردند و به تحریک امپراتور رومشرقی و به علت وصال به تفوق تجاری، اشاعه آئین مسیحیت و رویارویی با نفوذ ساسانیان به یمن حمله كردند.[۱۳]
یهودیت: شروع میل حمیر به آئین یهود و كنار گذاشتن بتپرستی، به دعوت اسعد تبّع و دو دانا یهودی شکل گرفت كه او آنهارا از یثرب به یمن برده بود. اورده شده میباشد كه اسعد قصد ویرانی کعبه را داشت البته آن دو اورا برحذر داشتند.[۱۴]
بت پرستی: در اواخر سده چهارم میلادی بتپرستی در حمیر مکان خویش را به دین یهود بخشید.[۱۵] ابوکرِب تُبان اَسْعَد (یا این که اسعد تُبَّع، حك: ح ۳۸۵ـ۴۲۰ میلادی) ، شاه حمیر، هنگام لشكركشی به یثرب و اقامت در آنجا، به آیین یهود گروید. حمیر و قبایل متحد آن، قبل از رغبت به ادیان توحیدی، در جایی به اسم بَلْخَع، بت نَسْر را پرستش میكردند.[۱۶] بت نَسْر از آنِ ذوالکلاع، از طوایف حمیر، بود.[۱۷]
اصحاب اُخدود
ذونواس آخرین فرمان روا دولت حمیر بود كه به آئین یهود گروید و بیان شده میباشد بعد از آن بیشتر حمیریان نیز به آئین یهود گرویدند. ذونواس كسی میباشد كه در نجران گودالهایی كند و مسیحیان را كشت و از اینرو، به صاحب و مالک الاُخدود جهانی شد،[۱۸] كه در قرآن كریم نیز به آن اشاره شدهاست.[۱۹]
قیمت پک پذیرایی ترحیم مشهد؛ عوامل مؤثر بر هزینه و راهنمای انتخاب پک اقتصادی