مجله خبری تشریفات

امیرالمؤمنین (کنیه)
اَمیرُالمؤمِنین از القا‌ب امام علی(ع) که به باور شیعه‌ها صرفا به حضرت علی(ع) تخصیص دارااست و شیعه ها آن را درباره دیگر امامان معصوم به‌عمل نمی‌مارک. به اعتقاد شیعه ها، این کنیه اول توشه در طی حضرت محمد(ص) برای علی بن ابی‌طالب به شغل رفته پک پذیرایی ترحیم مشهد میباشد.
چنانکه روحانی موثر، از عالمان شیعه در قرن پنجم قمری گفته، نبی(ص) در حادثه غدیر، علی بن ابی‌طالب را جانشین خویش و مولای مسلمانها معرفی کرد و از همگان خواست با کنیه امیرالمؤمنین به علی(ع) درود نمایند. در همین مورد به روایاتی از ام سلمه (همسر فرستاده(ص)) و انس بن صاحب استناد گردیده تا کاربرد کنیه امیرالمؤمنین حتی‌در عصر حیات رسول درباره امام علی(ع)، علامت داده خواهد شد. با این اکنون ابن‌خلدون (درگذشت ۸۰۸ق) از تاریخ‌نگاران اهل‌سنت، ادعا دارد که اول‌توشه صحابه این کنیه را درباره قدمت بن خطاب به فعالیت برده‌اند. این داعیه مخالف روایاتی میباشد که در منابع اهل‌سنت نقل گردیده‌است و در آن ها به تعریف امام علی(ع) بوسیله رسول(ص) به امیرالمؤمنین تصریح گردیده است.
امیرالمؤمنین از مجال خلیفه دوم کاربرد سیاسی یافته و برای اشاره خلفای اولیه (به جز ابوبکر)، خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس نیز به عمل می‌رفته میباشد. سید ابن طاووس دانا شیعه قرن هفتم کتاب الیقین باختصاص مولانا علی بإمرة المؤمنین را برای ثابت تخصیص این کنیه به امام علی(ع) نوشته میباشد.
معنا‌شناسی
امیرالمؤمنین به معنای امیر، فرمانده و رهبر مسلمان‌ها میباشد.[۱] شیعه ها معتقدند این وصف فقط بایستی برای امام علی(ع) به فعالیت رود و بنابر روایاتی،‌ از کاربرد آن برای دیگر امامان معصوم هم دوری می‌نمایند.[۲]
بنابر آنچه در مفاتیح الجنان آمده، به شیعه‌ها سفارش گردیده‌است که در روز عید غدیر، در هنگام ملاقات یکدیگر، بیان ویژه‌ای[یادداشت ۱] را بگویند که در آن بر تمسک به ولایت امیرالمؤمنین تأکید شد‌ه‌است
تک‌نگاری
سید بن طاووس، محدث شیعه در قرن هفتم، کتابی با تیتر الیقین باختصاص مولانا علی بإمرة المؤمنین نوشته میباشد. وی درین کتاب با اعتماد به ۲۲۰ حدیث از منابع اهل‌سنت، کنیه امیرالمؤمنین را مختص به امام علی(ع) دانسته[۱۹] و به اطمینان وی، نبی(ص) این کنیه را به علی بن ابی‌طالب(ع) تخصیص داده میباشد.

امیرالمؤمنین (کنیه)
اَمیرُالمؤمِنین از القا‌ب امام علی(ع) که به باور شیعه‌ها صرفا به حضرت علی(ع) تخصیص دارااست و شیعه ها آن را درباره دیگر امامان معصوم به‌عمل نمی‌مارک. به اعتقاد شیعه ها، این کنیه اول توشه در طی حضرت محمد(ص) برای علی بن ابی‌طالب به شغل رفته پک پذیرایی ترحیم مشهد میباشد.
چنانکه روحانی موثر، از عالمان شیعه در قرن پنجم قمری گفته، نبی(ص) در حادثه غدیر، علی بن ابی‌طالب را جانشین خویش و مولای مسلمانها معرفی کرد و از همگان خواست با کنیه امیرالمؤمنین به علی(ع) درود نمایند. در همین مورد به روایاتی از ام سلمه (همسر فرستاده(ص)) و انس بن صاحب استناد گردیده تا کاربرد کنیه امیرالمؤمنین حتی‌در عصر حیات رسول درباره امام علی(ع)، علامت داده خواهد شد. با این اکنون ابن‌خلدون (درگذشت ۸۰۸ق) از تاریخ‌نگاران اهل‌سنت، ادعا دارد که اول‌توشه صحابه این کنیه را درباره قدمت بن خطاب به فعالیت برده‌اند. این داعیه مخالف روایاتی میباشد که در منابع اهل‌سنت نقل گردیده‌است و در آن ها به تعریف امام علی(ع) بوسیله رسول(ص) به امیرالمؤمنین تصریح گردیده است.
امیرالمؤمنین از مجال خلیفه دوم کاربرد سیاسی یافته و برای اشاره خلفای اولیه (به جز ابوبکر)، خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس نیز به عمل می‌رفته میباشد. سید ابن طاووس دانا شیعه قرن هفتم کتاب الیقین باختصاص مولانا علی بإمرة المؤمنین را برای ثابت تخصیص این کنیه به امام علی(ع) نوشته میباشد.
معنا‌شناسی
امیرالمؤمنین به معنای امیر، فرمانده و رهبر مسلمان‌ها میباشد.[۱] شیعه ها معتقدند این وصف فقط بایستی برای امام علی(ع) به فعالیت رود و بنابر روایاتی،‌ از کاربرد آن برای دیگر امامان معصوم هم دوری می‌نمایند.[۲]
بنابر آنچه در مفاتیح الجنان آمده، به شیعه‌ها سفارش گردیده‌است که در روز عید غدیر، در هنگام ملاقات یکدیگر، بیان ویژه‌ای[یادداشت ۱] را بگویند که در آن بر تمسک به ولایت امیرالمؤمنین تأکید شد‌ه‌است
تک‌نگاری
سید بن طاووس، محدث شیعه در قرن هفتم، کتابی با تیتر الیقین باختصاص مولانا علی بإمرة المؤمنین نوشته میباشد. وی درین کتاب با اعتماد به ۲۲۰ حدیث از منابع اهل‌سنت، کنیه امیرالمؤمنین را مختص به امام علی(ع) دانسته[۱۹] و به اطمینان وی، نبی(ص) این کنیه را به علی بن ابی‌طالب(ع) تخصیص داده میباشد.