حسینیه در بخشها متفاوت
نمایی از حسینیه اعظم زنجان
نامگذاری جای های ویژه سوگواری حسینی، در بخش ها متعدد شیعهنشین تابع مناسبات و ادبیات محلی بوده میباشد؛ به عنوان مثالً در کشورایران و عراق، بیشتر از کلمه و واژه توکل به کار گیری میگردیده و در روندی رو به پرورش، حسینیه در کنار کلمه و واژههایی زیرا میدان و چهارسوق به عمل میرفته میباشد. در کشور ایران معاصر، بیشترِ جای هایی که برای برگزاری مراسم سوگواری حسینی سازه میگردند حسینیه نامیده می شوند[۳]و نسبتاًً دیگر هیچ جای نوساختهای را با این کاربرد، توکل نمینامند و حتیدر مرمتها، اسم توکلها را به حسینیه یا این که مسجد پک پذیرایی ترحیم مشهد برمیگردانند.[۴]
شیعهها عمان و بحرین درباره این جای ها از کلمه و واژه مَأتَم، شیعهها شبه مجموعه کشور ها و پاکستان از امام بارا/ امامباره، عاشورخانه و عزاخانه، و در افغانستان از کلمه و واژه منبر استعمال میکردهاند.[۵]
کارکردها
برپایی عزاداری
با وجود التفات زیاد مساجد، حسینیهها در اجرای مراسم ویژه عزاداری شیعی (سینه زنی، نوحه خوانی و وعظ و در بعضا بخش ها، تعزیه خوانی) جایگاهی ویژه دارااست. بارزترین کارکردهای حسینیهها عبارتند از: برپایی عزاداری دردهه اولیه محرّم یا این که نخستین محرّم تا ۲۸ صفر برای امام حسین(ع)؛ مراسم عزاداری یا این که ولادت، برای نبی(ص) یا این که دیگر معصومان(ع) در دیگر روزهای سال قمری؛ مراسم ماه رمضان، به ویژه در شبهای قدر؛ مجالس تلاوت قرآن؛ اجرای مجالس ترحیم شهروندان؛ و بقیه اپلیکیشنهای مذهبی و فرهنگی.
تقویت روحیه همدلی
پررونقترین راءس رابطه جمعی شیعهها در محرّم و صفر، حسینیهها میباشند. حضور و همکاری عموم دراین مکانها برای مهیا سازی و تأمین سرویس ها و اجرای مراسم، فارغ از حدس سن و جنسیت و حال و روز مالی و مقام و جايگاه اجتماعی، قابلیت کبیرای برای تقویت احساس همدلی و همبستگی شیعهها آماده می آورد.
زیرا حسینیههای هر محل، معمولا حائز نام و نشانِ محلی ویژه خویش می باشند، این کارکرد اجتماعی حسینیهها در مقیاس محله، مناسبات عمیق و ریشه داری را دربین ساکنان، ساخت و تقویت مینماید؛ تقویت همبستگی در حسینیههای وابسته به جمعیتهای مهاجر یا این که مسافر در شهرهای دیگر، از جمله حسینیههای آذربایجانیها و حسینیه کربلاییها در طهران[۶] و حسینیههای ایرانیان در عتبات عالیات، بارزتر میباشد.
شغل های عامالمنفعه
در زمانهای اخیر، حسینیهها مرکزی برای نرمافزارهای عامالمنفعه، برای مثال تشکیل صندوقهای قرض الحسنه، نیز میباشند.
سکونتگاه موقت زائران در شهرهای زیارتی
در شهرهای زیارتی پراهمیتی زیرا کربلا و نجف، حسینیهها برای پذیرایی از مسافران نیز به فعالیت میروند؛ مانند حسینیه تهرانیها در کربلا، که گرانقدرترین حسینیه آنجا به شمار می رفت و با هدایا و نذورات عموم طهران تشکیل شده بود. این حسینیه، علاوه برداشتن شبستانی عظیم در طبقه نخستین و زیرزمینهای والا و مختلف، بیشتراز دویست اتاق برای سکونت زائران داشت اما در جریان قیام شیعه ها عراق، در ۱۳۷۰ش به دست ارتش بعث ویران شد.[۷] حسینیه احکام و محدودیتهای مسجد را ندارد.[۸]
حسینیه در بخشها متفاوت
نمایی از حسینیه اعظم زنجان
نامگذاری جای های ویژه سوگواری حسینی، در بخش ها متعدد شیعهنشین تابع مناسبات و ادبیات محلی بوده میباشد؛ به عنوان مثالً در کشورایران و عراق، بیشتر از کلمه و واژه توکل به کار گیری میگردیده و در روندی رو به پرورش، حسینیه در کنار کلمه و واژههایی زیرا میدان و چهارسوق به عمل میرفته میباشد. در کشور ایران معاصر، بیشترِ جای هایی که برای برگزاری مراسم سوگواری حسینی سازه میگردند حسینیه نامیده می شوند[۳]و نسبتاًً دیگر هیچ جای نوساختهای را با این کاربرد، توکل نمینامند و حتیدر مرمتها، اسم توکلها را به حسینیه یا این که مسجد پک پذیرایی ترحیم مشهد برمیگردانند.[۴]
شیعهها عمان و بحرین درباره این جای ها از کلمه و واژه مَأتَم، شیعهها شبه مجموعه کشور ها و پاکستان از امام بارا/ امامباره، عاشورخانه و عزاخانه، و در افغانستان از کلمه و واژه منبر استعمال میکردهاند.[۵]
کارکردها
برپایی عزاداری
با وجود التفات زیاد مساجد، حسینیهها در اجرای مراسم ویژه عزاداری شیعی (سینه زنی، نوحه خوانی و وعظ و در بعضا بخش ها، تعزیه خوانی) جایگاهی ویژه دارااست. بارزترین کارکردهای حسینیهها عبارتند از: برپایی عزاداری دردهه اولیه محرّم یا این که نخستین محرّم تا ۲۸ صفر برای امام حسین(ع)؛ مراسم عزاداری یا این که ولادت، برای نبی(ص) یا این که دیگر معصومان(ع) در دیگر روزهای سال قمری؛ مراسم ماه رمضان، به ویژه در شبهای قدر؛ مجالس تلاوت قرآن؛ اجرای مجالس ترحیم شهروندان؛ و بقیه اپلیکیشنهای مذهبی و فرهنگی.
تقویت روحیه همدلی
پررونقترین راءس رابطه جمعی شیعهها در محرّم و صفر، حسینیهها میباشند. حضور و همکاری عموم دراین مکانها برای مهیا سازی و تأمین سرویس ها و اجرای مراسم، فارغ از حدس سن و جنسیت و حال و روز مالی و مقام و جايگاه اجتماعی، قابلیت کبیرای برای تقویت احساس همدلی و همبستگی شیعهها آماده می آورد.
زیرا حسینیههای هر محل، معمولا حائز نام و نشانِ محلی ویژه خویش می باشند، این کارکرد اجتماعی حسینیهها در مقیاس محله، مناسبات عمیق و ریشه داری را دربین ساکنان، ساخت و تقویت مینماید؛ تقویت همبستگی در حسینیههای وابسته به جمعیتهای مهاجر یا این که مسافر در شهرهای دیگر، از جمله حسینیههای آذربایجانیها و حسینیه کربلاییها در طهران[۶] و حسینیههای ایرانیان در عتبات عالیات، بارزتر میباشد.
شغل های عامالمنفعه
در زمانهای اخیر، حسینیهها مرکزی برای نرمافزارهای عامالمنفعه، برای مثال تشکیل صندوقهای قرض الحسنه، نیز میباشند.
سکونتگاه موقت زائران در شهرهای زیارتی
در شهرهای زیارتی پراهمیتی زیرا کربلا و نجف، حسینیهها برای پذیرایی از مسافران نیز به فعالیت میروند؛ مانند حسینیه تهرانیها در کربلا، که گرانقدرترین حسینیه آنجا به شمار می رفت و با هدایا و نذورات عموم طهران تشکیل شده بود. این حسینیه، علاوه برداشتن شبستانی عظیم در طبقه نخستین و زیرزمینهای والا و مختلف، بیشتراز دویست اتاق برای سکونت زائران داشت اما در جریان قیام شیعه ها عراق، در ۱۳۷۰ش به دست ارتش بعث ویران شد.[۷] حسینیه احکام و محدودیتهای مسجد را ندارد.[۸]
راهنمای مدیریت سفارش پک پذیرایی ترحیم در مشهد؛ از انتخاب تا تحویل