مجله خبری تشریفات

جنگ با کمونیسم
بعداز کودتای عبدالکریم قاسم در عراق و به اقتدار وصال وی در ۱۳۳۷ش، قضیه قابل قبولی برای اشاعه ذهن ها کمونیستی و ثبت قانون ها ناسازگار با احکام دینی مهیا شد. آیت الله حکیم به طور رسمیً به ثبت این مقررات اعتراض کرد و عالمان و خطیبان را به مطلع سازی عموم از ماهیت ضد شرعی آن فراخواند. وی همینطور با صدور دو فتوای تاریخی در ۱۳۳۸ش، پیوستن به حزب کمونیست را از منظر دینیً غیرمجاز و در حکم بی دینی و الحاد یا این که رواج شرک و الحاد دانست. [یادداشت ۱]در ادامه این فتوا، دیگر عالمان نجف هم فتواهای شبیه دادند و سرنوشت عبدالکریم قاسم را به پوزش طلبی پک پذیرایی ترحیم مشهد واداشتند.[۱۷]

مرقد سید محسن حکیم
کار‌های سیاسی درون عراق
بعضا از عمل‌های سیاسی سید محسن حکیم در درون عراق عبارتند از:

تأسیس و ثبت جماعت العلماء فی النجف الاشرف.
مهاجرت به بغداد در ۱۳۴۲ش در اعتراض به رژیم بعثی حکومت عبدالسلام عارف و حبس و شکنجه معارضان.
اعتراض شدید به سیاست طایفه‌گرایی، تبعیض مذهبی و تفرقه‌افکنی.
اعتراض به ثبت ضابطه ملی‌سازی بعضی از کمپانی‌های تجاری در ۱۳۴۳ش که به تضعیف توان مالی شیعه‌ها می‌انجامید.
برخورد شدید به تصمیم حکومت عبدالسلام عارف در سرکوب کردهای شمال عراق. او با فتوا به روا نبودن مبارزه با کردها، از کشتار آن‌ها پرهیز کرد.[۱۸]

مرقد آیت الله حکیم در کتابخانه
شغل‌ها نسبت به مسلمان‌ها عالم
سید محسن حکیم به موضوع فلسطین آلرژی ویژه‌ای علامت می‌بخشید. وی در قبال تهاجم رژیم صهیونیستی اسرائیل به فلسطین در سال ۱۳۴۶ش، کلیه مسلمان ها را به ایستادگی و بسیج تجهیزات فراخواند، به رسمیت شناختن اسرائیل از جانب حکومت وقت جمهوری اسلامی ایران را محکوم کرد و در اتفاق حریق زدن مسجد الاقصی در ۱۳۴۸ش، با صدور بیانیه‌ای، مسئولیت فقهی و تاریخی مسلمانها را در قبال صهیونیست‌ها یادآور شد.[۱۹]سید احمد شبیری زنجانی اعتقاد و باور داشت که ضمن ملا بودن فهم مصالح همگانی اسلام از وضعیت مرجعیت عامه میباشد وسید محسن حکیم را واجد این شرط می دانست. [۲۰]

نقل شده در جریان محکومیت سید قطب (از رهبران حرکت اسلامی مصر) از سوی نظام جمال عبدالناصر، محسن حکیم در ۶ جمادی‌الاول ۱۳۸۶ق با ارسال تلگرافی خطاب به جمال عبدالناصر، خواهان کنسل حکم اعدام او و دوستانش شد.[۲۱][یادداشت ۲]

موضع‌ها حکیم در مواجهه با رویدادهای کشور‌ایران
آیت‌اللّه حکیم در برخی از رویدادهای سیاسی کشور‌ایران، مخالفت خویش را با کارایی حکومت محمدرضا پهلوی نشانه بخشید؛ مثلا:

برخورد شدید به ثبت لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی.
اظهار تأثر شدید از کشته شدن چندین محصل در رخداد فیضیه و ارائه این سفارش که علما تیم‌جمعی به عتبات سفر نمایند تا وی بتواند رأی مصرح خویش را درباره دولت جمهوری اسلامی ایران صادر نماید. امام خمینی و شماری دیگر از علمای قم در جواب بدین توصیه، سفر را به صلاح ندانستند و حضور در کشور‌ایران را ضروری قلمداد کردند.
محکومیت واقعه ۱۵ خرداد ماه ۱۳۴۲ش و اعلام ناتوانی حکومت کشور‌ایران در اداره مرز و بوم.[۲۲]
عدم ملازمت و همراهی در بعضی مسائل: حسینعلی منتظری در کتاب خاطرات خویش، آورده که بعضی، ذهن حکیم را نسبت به آیت‌الله خمینی مغشوش کرده بود‌ و به همین برهان، وی با آیت‌الله خمینی ملازمت و همراهی و همیاری نمی کرد.[یادداشت ۳]

جنگ با کمونیسم
بعداز کودتای عبدالکریم قاسم در عراق و به اقتدار وصال وی در ۱۳۳۷ش، قضیه قابل قبولی برای اشاعه ذهن ها کمونیستی و ثبت قانون ها ناسازگار با احکام دینی مهیا شد. آیت الله حکیم به طور رسمیً به ثبت این مقررات اعتراض کرد و عالمان و خطیبان را به مطلع سازی عموم از ماهیت ضد شرعی آن فراخواند. وی همینطور با صدور دو فتوای تاریخی در ۱۳۳۸ش، پیوستن به حزب کمونیست را از منظر دینیً غیرمجاز و در حکم بی دینی و الحاد یا این که رواج شرک و الحاد دانست. [یادداشت ۱]در ادامه این فتوا، دیگر عالمان نجف هم فتواهای شبیه دادند و سرنوشت عبدالکریم قاسم را به پوزش طلبی پک پذیرایی ترحیم مشهد واداشتند.[۱۷]

مرقد سید محسن حکیم
کار‌های سیاسی درون عراق
بعضا از عمل‌های سیاسی سید محسن حکیم در درون عراق عبارتند از:

تأسیس و ثبت جماعت العلماء فی النجف الاشرف.
مهاجرت به بغداد در ۱۳۴۲ش در اعتراض به رژیم بعثی حکومت عبدالسلام عارف و حبس و شکنجه معارضان.
اعتراض شدید به سیاست طایفه‌گرایی، تبعیض مذهبی و تفرقه‌افکنی.
اعتراض به ثبت ضابطه ملی‌سازی بعضی از کمپانی‌های تجاری در ۱۳۴۳ش که به تضعیف توان مالی شیعه‌ها می‌انجامید.
برخورد شدید به تصمیم حکومت عبدالسلام عارف در سرکوب کردهای شمال عراق. او با فتوا به روا نبودن مبارزه با کردها، از کشتار آن‌ها پرهیز کرد.[۱۸]

مرقد آیت الله حکیم در کتابخانه
شغل‌ها نسبت به مسلمان‌ها عالم
سید محسن حکیم به موضوع فلسطین آلرژی ویژه‌ای علامت می‌بخشید. وی در قبال تهاجم رژیم صهیونیستی اسرائیل به فلسطین در سال ۱۳۴۶ش، کلیه مسلمان ها را به ایستادگی و بسیج تجهیزات فراخواند، به رسمیت شناختن اسرائیل از جانب حکومت وقت جمهوری اسلامی ایران را محکوم کرد و در اتفاق حریق زدن مسجد الاقصی در ۱۳۴۸ش، با صدور بیانیه‌ای، مسئولیت فقهی و تاریخی مسلمانها را در قبال صهیونیست‌ها یادآور شد.[۱۹]سید احمد شبیری زنجانی اعتقاد و باور داشت که ضمن ملا بودن فهم مصالح همگانی اسلام از وضعیت مرجعیت عامه میباشد وسید محسن حکیم را واجد این شرط می دانست. [۲۰]

نقل شده در جریان محکومیت سید قطب (از رهبران حرکت اسلامی مصر) از سوی نظام جمال عبدالناصر، محسن حکیم در ۶ جمادی‌الاول ۱۳۸۶ق با ارسال تلگرافی خطاب به جمال عبدالناصر، خواهان کنسل حکم اعدام او و دوستانش شد.[۲۱][یادداشت ۲]

موضع‌ها حکیم در مواجهه با رویدادهای کشور‌ایران
آیت‌اللّه حکیم در برخی از رویدادهای سیاسی کشور‌ایران، مخالفت خویش را با کارایی حکومت محمدرضا پهلوی نشانه بخشید؛ مثلا:

برخورد شدید به ثبت لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی.
اظهار تأثر شدید از کشته شدن چندین محصل در رخداد فیضیه و ارائه این سفارش که علما تیم‌جمعی به عتبات سفر نمایند تا وی بتواند رأی مصرح خویش را درباره دولت جمهوری اسلامی ایران صادر نماید. امام خمینی و شماری دیگر از علمای قم در جواب بدین توصیه، سفر را به صلاح ندانستند و حضور در کشور‌ایران را ضروری قلمداد کردند.
محکومیت واقعه ۱۵ خرداد ماه ۱۳۴۲ش و اعلام ناتوانی حکومت کشور‌ایران در اداره مرز و بوم.[۲۲]
عدم ملازمت و همراهی در بعضی مسائل: حسینعلی منتظری در کتاب خاطرات خویش، آورده که بعضی، ذهن حکیم را نسبت به آیت‌الله خمینی مغشوش کرده بود‌ و به همین برهان، وی با آیت‌الله خمینی ملازمت و همراهی و همیاری نمی کرد.[یادداشت ۳]