مجله خبری تشریفات

زیارت حضور نزد کسی به قصد دیدار وی از روی تکریم میباشد.
زیارت در لغت به معنای گرایش و قصد (نوا) چیزی یا این که کسی را کردن میباشد و در عرف، زیارتِ کسی، عبارت میباشد از وارد شدن نزد وی به قصد تکریم و تعظیم و انس به دست آوردن با او.
زیارت اهل قبور، اعم از معصومین علیهم السّلام و غیر آنها با حضور در محل دفن آن‌ها به قصد گرامیداشت وی و درود دادن بر آنها تحقق می‏یابد. افزون بر آن به زیارت معصومان علیهم السّلام از روش به دور پک پذیرایی ترحیم مشهد و نیز زیارت امام فرصت عجل اللّه‏ گرانقدر فرجه با دقت کردن و درود دادن به وی زیارت اطلاق گردیده است. به زیارت کننده «زائر»، به زیارت شونده «مَاجبار» و به زیارت و نیز جای و محل دفن مزور «مزار» گویند؛ چنان که به کلماتی که معصومان علیهم السّلام بدانها زیارت می‏شوند، همانند زیارت جامعه کبیره و عاشورا، «زیارت» اطلاق می‏گردد.

کاربرد زیارت در فقه
از احکام و آداب زیارت در بابهای عصمت و حج و به مناسبت درخصوص نذر کلام گفته‏اند. بعضی نیز برای آن با تیتر مزار بعد از حج و عمره بابی جدا انعقاد کرده و از احکام و آداب آن به گستردن در‌این باب صحبت گفته‏اند؛ چنان که بعضا با تیتر حافظه گردیده کتابی غیر وابسته نوشته‏اند، مانند مزار ابن قولویه، مشهور به بدون نقص الزیارات؛ مزار اثر گذار؛ مزار ابن مشهدی و مزار شهید.
زیارت، عملی عبادی میباشد به معنای حضور در پیشگاه پیشوایان فقهی یا این که نزد قبور آن‌ها یا این که دیدار از مکانی مقدس یا این که با شخصیت برای اظهار ارادت و احترام و دستیابی سود معنوی. زیارت همواره از اجرا نیکو اسلام بوده و در حین تاریخ، مسلمان‌ها به آن مداقه و اهتمام داشته اند. این فعالیت عبادی، نزد شیعه‌ها جایگاهی ویژه و اثرات معنوی و اجر بخش اعظمی داراست. به جهت رده اصلی زیارت در تمدن شیعه، این کار، از مشخصات و نمادهای شیعه ها به‌حساب می‌آید.
فرقه وهابیت با تعبیر هایی خاص از بعضی آیه‌ها قرآن ادعا دارد زیارت با سنت نبی(ص) سازگار وجود ندارد و شبهه هایی را درباره این زمینه مطرح ساخته میباشد. این شک ها منجر گردیده است تا علمای شیعه و اهل سنت به پاسخگویی و پناه از مشروعیت زیارت برآیند.
واژه و کلمه زیارت، به عبارتی «زیارة» عربی میباشد که مصدر از ریشه «ز و ر» میباشد. لغت شناسان معانی زیادی برای آن برشمرده اند که تمامی آن‌ها به معنا روی گرداندن، عدول و مایل شدن از چیزی به چیزی دیگر برمی گردند. به این سان، فرد زیارت کننده را از آن جهت زائر می‌گویند که هنگامی به زیارت فردی می رود از غیر وی رو برمی گرداند.به بخش بالای سینه نیز «اجبار» میگویند و شاید به همین خیال و خاطر میباشد که به رو در رو شدن و ملاقات نیز زیارت می‌گویند.
دیدار و ملاقات و به دیدار کسی رفتن را گویند. و در عرف به دیدار کسی به دلیل تکریم و تعظیم یا این که انس گیری رفتن میباشد.
زیارت دیدارکردن با قصد را گویند که در ریشه این واژه و کلمه معنی رغبت و تمایل مخفی میباشد؛ گویی زیارت کننده از دیگرافراد روی گردانده و به سوی زیارت شونده گرایش و قصد نموده است و نیز به معنی زیارت، قصد اکرام زیارت شونده و انس به چنگ آوردن با وی نیز مخفی میباشد.
یک کدام از راههای بزرگداشت مفاخر و صاحبان کمال، زیارت آنها میباشد که در واقعیت موجب بقا و استمرار حیات علمی، هنری و معنوی آن ها میگردد. افزون بر این که ادله لینک و پیوند نسل حاضر و نسلهای آتی با نسلهای قبل و وسیله رابطه روحی با آنها و کمالاتشان میباشد.
در آیین اسلام به طور خاصی از این حقیقت بشری افتتاح شد‌ه‌است و برای دیدار و زیارت قبور پیشوایان و فداکاران بلندمرتبه آداب و زیاراتی رسیده میباشد که رعایت آن آداب و تلاوت آن زیارتها و دقت به مفهوم ها آن‌ها و تأمل در آنان می‌تواند به صورتی شگفت انگیز، شخصیت ساز و حماسه گستر باشد و این زمینه - چنان که مشخص و معلوم میباشد - تخصیص به شیعه ندارد. علمای گران قدر اهل سنت نیز در امر زیارت فرستاده اکرم صلی الله علیه و آله و آداب آن، دهها کتاب و رساله نوشته اند همینطور فلاسفه نیز بدین حقیقت اعتنا کرده اند به عنوان مثال ابن سینا شرحی کامل نوشته میباشد در پاسخ روحانی ابوسعید ابوالخیر، درخصوص عنایت و سود ی زیارت قبور صالحان و عموم والا و بدون نقص.
در مذهب شیعه، مدرسه زیارت، یکی آموزنده ترین و خالق ترین مکاتب بوده میباشد چون بزرگان شیعه نوعا شهید گردیده اند و در زیارتهای آن‌ها دو مضمون همواره مذکور میباشد که قرائت و دقت به آن دو مضمون در هم اکنون زیارت و صفای دل و کنار تربت شهید، تأثیری غیرقابل انکار داراست.
آن دو مضمون، یکی از مرتبط با این جهت میباشد که‌این شهیدان، در روش آفریدگار از کلیه چیز خویش و جان و خون خود گذشتند و پیوستن به ابدیت را در مجاورت عفو و بخشش حق، بر یک سری صباح دیگر قدمت ترجیح دادند و در رویکرد ابدیت مطلق و لینک و پیوند زدن هستی روح خویش با آن بیکرانها تأمل و شک و تردید جایز نداشتند و از این جهت به والاترین معنا بلوغ آدم، در عرصه ی ارتباط ی «آدم - پروردگار» و «آدم - ابدیت» دست یافتند.
مضمون دوم مربوط میباشد بدین جهت که‌این شهیدان در راه و روش اقامه ی عدل و ایستادگی در قبال جباران و ستمگران و دستور به دارای شهرت و نهی از منکر خون خویش را دادند و جان خویش را باختند و از این جهت به والاترین مضمون‌ بلوغ آدم، در عرصه ی ارتباط ی «بشر - جامعه» دست یافتند.

زیارت حضور نزد کسی به قصد دیدار وی از روی تکریم میباشد.
زیارت در لغت به معنای گرایش و قصد (نوا) چیزی یا این که کسی را کردن میباشد و در عرف، زیارتِ کسی، عبارت میباشد از وارد شدن نزد وی به قصد تکریم و تعظیم و انس به دست آوردن با او.
زیارت اهل قبور، اعم از معصومین علیهم السّلام و غیر آنها با حضور در محل دفن آن‌ها به قصد گرامیداشت وی و درود دادن بر آنها تحقق می‏یابد. افزون بر آن به زیارت معصومان علیهم السّلام از روش به دور پک پذیرایی ترحیم مشهد و نیز زیارت امام فرصت عجل اللّه‏ گرانقدر فرجه با دقت کردن و درود دادن به وی زیارت اطلاق گردیده است. به زیارت کننده «زائر»، به زیارت شونده «مَاجبار» و به زیارت و نیز جای و محل دفن مزور «مزار» گویند؛ چنان که به کلماتی که معصومان علیهم السّلام بدانها زیارت می‏شوند، همانند زیارت جامعه کبیره و عاشورا، «زیارت» اطلاق می‏گردد.

کاربرد زیارت در فقه
از احکام و آداب زیارت در بابهای عصمت و حج و به مناسبت درخصوص نذر کلام گفته‏اند. بعضی نیز برای آن با تیتر مزار بعد از حج و عمره بابی جدا انعقاد کرده و از احکام و آداب آن به گستردن در‌این باب صحبت گفته‏اند؛ چنان که بعضا با تیتر حافظه گردیده کتابی غیر وابسته نوشته‏اند، مانند مزار ابن قولویه، مشهور به بدون نقص الزیارات؛ مزار اثر گذار؛ مزار ابن مشهدی و مزار شهید.
زیارت، عملی عبادی میباشد به معنای حضور در پیشگاه پیشوایان فقهی یا این که نزد قبور آن‌ها یا این که دیدار از مکانی مقدس یا این که با شخصیت برای اظهار ارادت و احترام و دستیابی سود معنوی. زیارت همواره از اجرا نیکو اسلام بوده و در حین تاریخ، مسلمان‌ها به آن مداقه و اهتمام داشته اند. این فعالیت عبادی، نزد شیعه‌ها جایگاهی ویژه و اثرات معنوی و اجر بخش اعظمی داراست. به جهت رده اصلی زیارت در تمدن شیعه، این کار، از مشخصات و نمادهای شیعه ها به‌حساب می‌آید.
فرقه وهابیت با تعبیر هایی خاص از بعضی آیه‌ها قرآن ادعا دارد زیارت با سنت نبی(ص) سازگار وجود ندارد و شبهه هایی را درباره این زمینه مطرح ساخته میباشد. این شک ها منجر گردیده است تا علمای شیعه و اهل سنت به پاسخگویی و پناه از مشروعیت زیارت برآیند.
واژه و کلمه زیارت، به عبارتی «زیارة» عربی میباشد که مصدر از ریشه «ز و ر» میباشد. لغت شناسان معانی زیادی برای آن برشمرده اند که تمامی آن‌ها به معنا روی گرداندن، عدول و مایل شدن از چیزی به چیزی دیگر برمی گردند. به این سان، فرد زیارت کننده را از آن جهت زائر می‌گویند که هنگامی به زیارت فردی می رود از غیر وی رو برمی گرداند.به بخش بالای سینه نیز «اجبار» میگویند و شاید به همین خیال و خاطر میباشد که به رو در رو شدن و ملاقات نیز زیارت می‌گویند.
دیدار و ملاقات و به دیدار کسی رفتن را گویند. و در عرف به دیدار کسی به دلیل تکریم و تعظیم یا این که انس گیری رفتن میباشد.
زیارت دیدارکردن با قصد را گویند که در ریشه این واژه و کلمه معنی رغبت و تمایل مخفی میباشد؛ گویی زیارت کننده از دیگرافراد روی گردانده و به سوی زیارت شونده گرایش و قصد نموده است و نیز به معنی زیارت، قصد اکرام زیارت شونده و انس به چنگ آوردن با وی نیز مخفی میباشد.
یک کدام از راههای بزرگداشت مفاخر و صاحبان کمال، زیارت آنها میباشد که در واقعیت موجب بقا و استمرار حیات علمی، هنری و معنوی آن ها میگردد. افزون بر این که ادله لینک و پیوند نسل حاضر و نسلهای آتی با نسلهای قبل و وسیله رابطه روحی با آنها و کمالاتشان میباشد.
در آیین اسلام به طور خاصی از این حقیقت بشری افتتاح شد‌ه‌است و برای دیدار و زیارت قبور پیشوایان و فداکاران بلندمرتبه آداب و زیاراتی رسیده میباشد که رعایت آن آداب و تلاوت آن زیارتها و دقت به مفهوم ها آن‌ها و تأمل در آنان می‌تواند به صورتی شگفت انگیز، شخصیت ساز و حماسه گستر باشد و این زمینه - چنان که مشخص و معلوم میباشد - تخصیص به شیعه ندارد. علمای گران قدر اهل سنت نیز در امر زیارت فرستاده اکرم صلی الله علیه و آله و آداب آن، دهها کتاب و رساله نوشته اند همینطور فلاسفه نیز بدین حقیقت اعتنا کرده اند به عنوان مثال ابن سینا شرحی کامل نوشته میباشد در پاسخ روحانی ابوسعید ابوالخیر، درخصوص عنایت و سود ی زیارت قبور صالحان و عموم والا و بدون نقص.
در مذهب شیعه، مدرسه زیارت، یکی آموزنده ترین و خالق ترین مکاتب بوده میباشد چون بزرگان شیعه نوعا شهید گردیده اند و در زیارتهای آن‌ها دو مضمون همواره مذکور میباشد که قرائت و دقت به آن دو مضمون در هم اکنون زیارت و صفای دل و کنار تربت شهید، تأثیری غیرقابل انکار داراست.
آن دو مضمون، یکی از مرتبط با این جهت میباشد که‌این شهیدان، در روش آفریدگار از کلیه چیز خویش و جان و خون خود گذشتند و پیوستن به ابدیت را در مجاورت عفو و بخشش حق، بر یک سری صباح دیگر قدمت ترجیح دادند و در رویکرد ابدیت مطلق و لینک و پیوند زدن هستی روح خویش با آن بیکرانها تأمل و شک و تردید جایز نداشتند و از این جهت به والاترین معنا بلوغ آدم، در عرصه ی ارتباط ی «آدم - پروردگار» و «آدم - ابدیت» دست یافتند.
مضمون دوم مربوط میباشد بدین جهت که‌این شهیدان در راه و روش اقامه ی عدل و ایستادگی در قبال جباران و ستمگران و دستور به دارای شهرت و نهی از منکر خون خویش را دادند و جان خویش را باختند و از این جهت به والاترین مضمون‌ بلوغ آدم، در عرصه ی ارتباط ی «بشر - جامعه» دست یافتند.