مجله خبری تشریفات

شهرستانک، نام روستایی در شمال کوه توچال تهران و در جاده چالوس است که قدمت آن بر اساس شواهد تاریخی به قرن ششم هجری باز می گردد. وجود منبع آب و چشمه ای پر آب در این محل سبب شده است تا مردم گرد هم آیند و روستایی درین منطقه خوش آب و هوا شکل دهند. مبنی پک پذیرایی ترحیم مشهد بر اطلاعات دهیاری شهرستانک، این روستا 8000 نفر جمعیت و 500 هکتار مساحت دارااست و قدمت آن به 3000 سال می رسد. آنچه که درین روستا جلوه گری می کند، ترکیبی چشم نواز از تاریخ و طبیعت است که در هر گوشه ای می توان آن را لمس کرد. از یک سو، طبیعت حیرت انگیز و زیبا احاطه‌تان می کند و تصاویری بدیع را به نمایش می گذارد و از سوی دیگر وجود جلوه های تاریخی همچون کاخ ناصرالدین پاد شاه، شمارا با خود به سفری در قلب تاریخ میبرد. شهرستانک یک مقصد مناسب برای دوری از دغدغه ها و روزمرگی هاست؛ به دلیل آن که هوایی تمیز، طبیعتی خوشگل و آرامشی بی حد و مرز دارد. این روستا از شمال به روستای کسیل و از جنوب به کن، سولقان و امامزاده داوود محدود می‌شود و از شرق به شکرآب و آهار و از غرب به سرک، لانیز و شلینک می رسد.فرقی نمی کند که مسافرت را از کجا استارت فرمایید به این دلیل‌که در هر صورت برای رسیدن به شهرستانک باید راهی جاده چالوس شوید و پیش از رسیدن به مقصدتان از زیبایی های این جاده نیز لذت ببرید. کمتر کسی هست که جاده چالوس را نشناسد و با این مسیر پیچ در پیچ و کوهستانی آشنایی نداشته باشد. از همان اولیهِ ورود به این جاده، می توان غرق در زیبایی ها شد و از تماشای مناظر شگفت انگیز لذت برد. لذت شما از مسافرت به شهرستانک از همین جاده شروع می شود و بر خاطرات خوش سفرتان می افزاید. اما مسیر فرعی روستا از جاده چالوس، هم جلوه هایی بی بدیل را به نمایش می گذارد و تا رسیدن به مقصد، نمایشی فراموش نشدنی به رویه می اندازد.آب و هوای مطبوع و فرح نصیب این روستا، ناصرالدین سلطان قاجار را هم وسوسه کرد تا زمانی را در آن ماندگار شود و لحظاتی را بدور از شهر بگذراند. وی در سال ۱۲۹۵ هجری قمری دستورداد تا در حوالی این روستا کاخی برای تفریحاتش بنا کنند و آقا محمد ابراهیم خان، به عنوان معمار آن در لحاظ گرفته شد. برای این شغل انتهای دره شهرستانک که گله گیله نام دارااست را انتخاب کردند؛ نقطه ای از روستا که آب و هوا و چشم اندازی فوق العاده داراست. عمارت ناصری طی سه سال در یک محوطه 8000 متری ساخته شد و به عنوان اقامتگاهی ییلاقی و ویژه برای ناصر الدین پادشاه و اهل خانه اش آیتم به کارگیری قرار گرفت. بعضا محلی ها بر این باورند که یکی‌از زنان ناصرالدین فرمانروا نیز در این کاخ به خاک سپرده گردیده‌است. ناصرالدین پادشاه در ایام فصل تابستان برای فراروگریز از گرمای تهران از طریق جاده کالسکه‌رو شاهی در دوآب و گردنه آهار به شهرستانک می آمد تا از آب و هوای آن لذت پیروز شود. این پادشاه حدود 1500 خدمتکار را با خودش می‌برد و آنان در چادرهایی در اطراف کاخ اسکان می یافتند. وی از شیوه توچال و جاده شاهی به شهرستانک می آمد تا به محل خوش آب و هوای کاخش برسد. اما خدمه باید از مسیر خطرناک رودخانه راهی کاخ می شدند و خود را برای خدمت رسانی به شاه و مهمانانش می رساندند. خطر این مسیر به حدی بود که در بعضی وقت ها تعدادی از آنها به دلیل گرفتار شدن در رودخانه، جان خود را از دست می دادند. مرگ تعدادی از خدمه سبب ساز شد تا محل برگزاری مراسم آشپزان به قصر سرخ دره که ناصرالدین فرمان روا فرمان ساختش را صادر کرده بود، منتقل شود. عمارت ناصری مشمول یک ساختمان دو طبقه (دیوانی یا بیرونی) و یک ساختمان یک طبقه (حرمسرا یا اندرونی) می شد که با یک دیوار از هم جداگانه شده بودند. تا زمان ها ناصرالدین فرمانروا و درباریانش، یک روز از سال را برای برگزاری مراسم آشپزان به کاخ شهرستانک سفر می کردند. امروزه کاخ شهرستانک جزو به جا مانده فرهنگی می‌باشد و نامش از تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۶ با شماره ۱۹۲۵ در فهرست آثار ملی کشور‌ایران جای‌دارد. چه بر راز کاخ ناصری آمد؟ در طی پهلوی کاخ به شدت تخریب شد و بیشتر قسمت های آن آسیب های جدی روئت کرد. برای مدتی ساختمان دیوانی در دست سازمان تربیت بدنی بود و کاربری جدید ای پیدا کرد. فدراسیون کوهنوردی و سازمان تربیت بدنی یک سقف شیروانی بر روی ما‌نده ساختمان زدند و آن را به عنوان پایگاه کوهنوردان در چنگ افراد قرار دادند. پس از مدتی گزارش ثبتی از موقعیت کاخ ناصری تهیه و تنظیم شد و نام این بنا در فهرست اثرها ملی ایران قرار گرفت. حرمسرا نیز با گذشت فرصت در ذیل خاک مدفون شد و در دهه 80 خورشیدی پایه های آن از خاک بیرون کشیدند. کم کم آحاد بقعه‌سرا از خاک بیرون آورده شد و قسمتی از دیوارهای تخریب شده به دور آن مورد تجدید بنا قرار گرفت. ساختمان اصلی هم دست نخورده باقی ماند و قرار شد به بخش خصوصی ودیعت شود و با تحقیق سازمان به عنوان یک تیم گردشگری به فعالیت ادامه دهد. دسترسی به کاخ شهرستانک کاخ شهرستانک یه خرده آن طرف تر از روستا و در کنار رودخانه قرار دارد. برای رسیدن به این کاخ از روستا خارج شوید و منش تان را به سمت کوچه باغ ها تغییر و تحول دهید. به تابلوی هشداری بر می خورید که غیرمحلی ها را از ورود با اتومبیل باز می دارد؛ اما می توانید با پای پیاده وارد آن شوید. این راه را در پیش بگیرید تا به انتهای کوچه باغ های خاکی برسید. تابلوهای راهنما در طول مسیر میتوانند از گم شدن شما جلوگیری کنند.

شهرستانک، نام روستایی در شمال کوه توچال تهران و در جاده چالوس است که قدمت آن بر اساس شواهد تاریخی به قرن ششم هجری باز می گردد. وجود منبع آب و چشمه ای پر آب در این محل سبب شده است تا مردم گرد هم آیند و روستایی درین منطقه خوش آب و هوا شکل دهند. مبنی پک پذیرایی ترحیم مشهد بر اطلاعات دهیاری شهرستانک، این روستا 8000 نفر جمعیت و 500 هکتار مساحت دارااست و قدمت آن به 3000 سال می رسد. آنچه که درین روستا جلوه گری می کند، ترکیبی چشم نواز از تاریخ و طبیعت است که در هر گوشه ای می توان آن را لمس کرد. از یک سو، طبیعت حیرت انگیز و زیبا احاطه‌تان می کند و تصاویری بدیع را به نمایش می گذارد و از سوی دیگر وجود جلوه های تاریخی همچون کاخ ناصرالدین پاد شاه، شمارا با خود به سفری در قلب تاریخ میبرد. شهرستانک یک مقصد مناسب برای دوری از دغدغه ها و روزمرگی هاست؛ به دلیل آن که هوایی تمیز، طبیعتی خوشگل و آرامشی بی حد و مرز دارد. این روستا از شمال به روستای کسیل و از جنوب به کن، سولقان و امامزاده داوود محدود می‌شود و از شرق به شکرآب و آهار و از غرب به سرک، لانیز و شلینک می رسد.فرقی نمی کند که مسافرت را از کجا استارت فرمایید به این دلیل‌که در هر صورت برای رسیدن به شهرستانک باید راهی جاده چالوس شوید و پیش از رسیدن به مقصدتان از زیبایی های این جاده نیز لذت ببرید. کمتر کسی هست که جاده چالوس را نشناسد و با این مسیر پیچ در پیچ و کوهستانی آشنایی نداشته باشد. از همان اولیهِ ورود به این جاده، می توان غرق در زیبایی ها شد و از تماشای مناظر شگفت انگیز لذت برد. لذت شما از مسافرت به شهرستانک از همین جاده شروع می شود و بر خاطرات خوش سفرتان می افزاید. اما مسیر فرعی روستا از جاده چالوس، هم جلوه هایی بی بدیل را به نمایش می گذارد و تا رسیدن به مقصد، نمایشی فراموش نشدنی به رویه می اندازد.آب و هوای مطبوع و فرح نصیب این روستا، ناصرالدین سلطان قاجار را هم وسوسه کرد تا زمانی را در آن ماندگار شود و لحظاتی را بدور از شهر بگذراند. وی در سال ۱۲۹۵ هجری قمری دستورداد تا در حوالی این روستا کاخی برای تفریحاتش بنا کنند و آقا محمد ابراهیم خان، به عنوان معمار آن در لحاظ گرفته شد. برای این شغل انتهای دره شهرستانک که گله گیله نام دارااست را انتخاب کردند؛ نقطه ای از روستا که آب و هوا و چشم اندازی فوق العاده داراست. عمارت ناصری طی سه سال در یک محوطه 8000 متری ساخته شد و به عنوان اقامتگاهی ییلاقی و ویژه برای ناصر الدین پادشاه و اهل خانه اش آیتم به کارگیری قرار گرفت. بعضا محلی ها بر این باورند که یکی‌از زنان ناصرالدین فرمانروا نیز در این کاخ به خاک سپرده گردیده‌است. ناصرالدین پادشاه در ایام فصل تابستان برای فراروگریز از گرمای تهران از طریق جاده کالسکه‌رو شاهی در دوآب و گردنه آهار به شهرستانک می آمد تا از آب و هوای آن لذت پیروز شود. این پادشاه حدود 1500 خدمتکار را با خودش می‌برد و آنان در چادرهایی در اطراف کاخ اسکان می یافتند. وی از شیوه توچال و جاده شاهی به شهرستانک می آمد تا به محل خوش آب و هوای کاخش برسد. اما خدمه باید از مسیر خطرناک رودخانه راهی کاخ می شدند و خود را برای خدمت رسانی به شاه و مهمانانش می رساندند. خطر این مسیر به حدی بود که در بعضی وقت ها تعدادی از آنها به دلیل گرفتار شدن در رودخانه، جان خود را از دست می دادند. مرگ تعدادی از خدمه سبب ساز شد تا محل برگزاری مراسم آشپزان به قصر سرخ دره که ناصرالدین فرمان روا فرمان ساختش را صادر کرده بود، منتقل شود. عمارت ناصری مشمول یک ساختمان دو طبقه (دیوانی یا بیرونی) و یک ساختمان یک طبقه (حرمسرا یا اندرونی) می شد که با یک دیوار از هم جداگانه شده بودند. تا زمان ها ناصرالدین فرمانروا و درباریانش، یک روز از سال را برای برگزاری مراسم آشپزان به کاخ شهرستانک سفر می کردند. امروزه کاخ شهرستانک جزو به جا مانده فرهنگی می‌باشد و نامش از تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۶ با شماره ۱۹۲۵ در فهرست آثار ملی کشور‌ایران جای‌دارد. چه بر راز کاخ ناصری آمد؟ در طی پهلوی کاخ به شدت تخریب شد و بیشتر قسمت های آن آسیب های جدی روئت کرد. برای مدتی ساختمان دیوانی در دست سازمان تربیت بدنی بود و کاربری جدید ای پیدا کرد. فدراسیون کوهنوردی و سازمان تربیت بدنی یک سقف شیروانی بر روی ما‌نده ساختمان زدند و آن را به عنوان پایگاه کوهنوردان در چنگ افراد قرار دادند. پس از مدتی گزارش ثبتی از موقعیت کاخ ناصری تهیه و تنظیم شد و نام این بنا در فهرست اثرها ملی ایران قرار گرفت. حرمسرا نیز با گذشت فرصت در ذیل خاک مدفون شد و در دهه 80 خورشیدی پایه های آن از خاک بیرون کشیدند. کم کم آحاد بقعه‌سرا از خاک بیرون آورده شد و قسمتی از دیوارهای تخریب شده به دور آن مورد تجدید بنا قرار گرفت. ساختمان اصلی هم دست نخورده باقی ماند و قرار شد به بخش خصوصی ودیعت شود و با تحقیق سازمان به عنوان یک تیم گردشگری به فعالیت ادامه دهد. دسترسی به کاخ شهرستانک کاخ شهرستانک یه خرده آن طرف تر از روستا و در کنار رودخانه قرار دارد. برای رسیدن به این کاخ از روستا خارج شوید و منش تان را به سمت کوچه باغ ها تغییر و تحول دهید. به تابلوی هشداری بر می خورید که غیرمحلی ها را از ورود با اتومبیل باز می دارد؛ اما می توانید با پای پیاده وارد آن شوید. این راه را در پیش بگیرید تا به انتهای کوچه باغ های خاکی برسید. تابلوهای راهنما در طول مسیر میتوانند از گم شدن شما جلوگیری کنند.