مجله خبری تشریفات

قسمت دیگرى از تعامل یهودیان مدینه با پیامبر پروردگار در واقعیت اخلاق مخالفت آمیز آن ها در پک پذیرایی ترحیم مشهد پوسته تأیید و پشتیبانى تبلیغاتى از قریش، ساخت شک و تردید و تفرقه دربین مسلمانها، تبلیغات بزرگ علیه رسول و یاران وی، تبلیغ علیه اعتقادات مسلمان ها، تحریف حقایق و پیش گویى هاى تورات، تبلیغ علیه ایمان آورندگانِ یهود و... اجرا مى شد؛ لیکن فرستاده هیچگاه بدین رفتارها عکس العملى نماد نداد و بناى واکنش فیزیکى با این اقلیت دینى را نداشت. آن ها عموم را از روى آوردن به اسلام بازداشتن کرده، براى ساخت شک در نظریه مسلمانها، اینگونه قرار گذاشتند که: «اولیه روز به آنچه بر محمد(صلى الله علیه وآله) نازل گردیده، به گویش، ایمان مى آوریم و پایان روز به آن کافر مى شویم و مى گوییم ما کتاب هاى خویش را بررسى و با دانشمندانمان مشاوره کردیم و دیدیم محمد(صلى الله علیه وآله)کسى وجود ندارد که ما گمان مى کردیم و لاف وی و نادرستى آیینش بر ما پدیدار و آشکار شد. این عمل سبب ساز شود تا مسلمان ها شک و تردید نمایند، زیرا ما‌را اهل کتاب و فقید خیس از خویش مى دانند، بعد از آن از آئین خویش به آئین یهود گشوده خواهند گشت.» به همین مناسبت آیه 72 سوره آل عمران نازل شد. (طبرسى، مجمع البیان، ج1، ص774 و معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص553).

اخلاق و رفتار دیگر آن ها در جریان تغییر تحول قبله بود. زیرا مسلمین تا مدّتى بعد از مسافرت به مدینه، به سوى بیت المقدس نماز مى خواندند، یهودیان گویش به اعتراض باز، گفتند: شما از خویش استقلال ندارید که به سوى قبله ما نماز مى گزارید(تعبیروتفسیر القمى، ج1، ص63). یا این که مى گفتند شما با ما مخالفت مى نمایید، امّا به سوى قبله ما نماز مى خوانید. (سبل الهدى، ج3، ص370). رسول از این مورد غمگین و پیوسته معطل دستور الهى بود. طبرسى از عهدوپیمان دیگر مفسّران مى نویسد: نبی دوست داشت به طرف کعبه نماز گزارد و به جبرئیل فرمود: دوست دارم آفریدگار من را از قبله یهود بگرداند (زهرى، الطبقات الکبرى ، ج1، ص186؛ طبرسى، مجمع البیان، ج1،ص419. به همین جهت وقتى وحى الهى آمد، به نبی خطاب شد: «تو‌را به سوى قبله اى که دوست دارى مى گردانیم» (بقره: 144)). تا آن که جبرئیل نازل شد و پیامبر پروردگار را به سوى مسجدالحرام گردانید. این روی داد بر یهود گران آمد و این توشه اعتراض خویش را به شکلى دیگر ذکر کردند و آن سیرتکامل که قرآن پیش بینى کرده بود، گفتند: چرا مسلمانها قبله خود را تغییر تحول دادند؟ خدا به پیامبرش فراگرفت که در پاسخ آن ها بگوید: مشرق و مغرب از آنِ خداست. (سَیَقُولُ السُّفَهَآءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّـهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِى کَانُواْ عَلَیْهَا قُل لِّلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ یَهْدِى مَن یَشَآءُ إِلَى صِرَ ط مُّسْتَقِیم، بقره: 142). حتى آنها از پیامبر معبود خواستند قبله را مجدد به بیت المقدس برگرداند تا به وی ایمان آورند؛ (معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص550 ). قرآن در جواب آن‌ها فرموده میباشد: «براى اهل کتاب هر دلیل و آرم اى که بیاورى، از قبله تو پیروى نخواهند کرد.» (بقره:145). تغییر و تحول قبله را می بایست ویّلین مرحله جدایى یهود و مسلمانها به شمار آورد.

قسمت دیگرى از تعامل یهودیان مدینه با پیامبر پروردگار در واقعیت اخلاق مخالفت آمیز آن ها در پک پذیرایی ترحیم مشهد پوسته تأیید و پشتیبانى تبلیغاتى از قریش، ساخت شک و تردید و تفرقه دربین مسلمانها، تبلیغات بزرگ علیه رسول و یاران وی، تبلیغ علیه اعتقادات مسلمان ها، تحریف حقایق و پیش گویى هاى تورات، تبلیغ علیه ایمان آورندگانِ یهود و... اجرا مى شد؛ لیکن فرستاده هیچگاه بدین رفتارها عکس العملى نماد نداد و بناى واکنش فیزیکى با این اقلیت دینى را نداشت. آن ها عموم را از روى آوردن به اسلام بازداشتن کرده، براى ساخت شک در نظریه مسلمانها، اینگونه قرار گذاشتند که: «اولیه روز به آنچه بر محمد(صلى الله علیه وآله) نازل گردیده، به گویش، ایمان مى آوریم و پایان روز به آن کافر مى شویم و مى گوییم ما کتاب هاى خویش را بررسى و با دانشمندانمان مشاوره کردیم و دیدیم محمد(صلى الله علیه وآله)کسى وجود ندارد که ما گمان مى کردیم و لاف وی و نادرستى آیینش بر ما پدیدار و آشکار شد. این عمل سبب ساز شود تا مسلمان ها شک و تردید نمایند، زیرا ما‌را اهل کتاب و فقید خیس از خویش مى دانند، بعد از آن از آئین خویش به آئین یهود گشوده خواهند گشت.» به همین مناسبت آیه 72 سوره آل عمران نازل شد. (طبرسى، مجمع البیان، ج1، ص774 و معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص553).

اخلاق و رفتار دیگر آن ها در جریان تغییر تحول قبله بود. زیرا مسلمین تا مدّتى بعد از مسافرت به مدینه، به سوى بیت المقدس نماز مى خواندند، یهودیان گویش به اعتراض باز، گفتند: شما از خویش استقلال ندارید که به سوى قبله ما نماز مى گزارید(تعبیروتفسیر القمى، ج1، ص63). یا این که مى گفتند شما با ما مخالفت مى نمایید، امّا به سوى قبله ما نماز مى خوانید. (سبل الهدى، ج3، ص370). رسول از این مورد غمگین و پیوسته معطل دستور الهى بود. طبرسى از عهدوپیمان دیگر مفسّران مى نویسد: نبی دوست داشت به طرف کعبه نماز گزارد و به جبرئیل فرمود: دوست دارم آفریدگار من را از قبله یهود بگرداند (زهرى، الطبقات الکبرى ، ج1، ص186؛ طبرسى، مجمع البیان، ج1،ص419. به همین جهت وقتى وحى الهى آمد، به نبی خطاب شد: «تو‌را به سوى قبله اى که دوست دارى مى گردانیم» (بقره: 144)). تا آن که جبرئیل نازل شد و پیامبر پروردگار را به سوى مسجدالحرام گردانید. این روی داد بر یهود گران آمد و این توشه اعتراض خویش را به شکلى دیگر ذکر کردند و آن سیرتکامل که قرآن پیش بینى کرده بود، گفتند: چرا مسلمانها قبله خود را تغییر تحول دادند؟ خدا به پیامبرش فراگرفت که در پاسخ آن ها بگوید: مشرق و مغرب از آنِ خداست. (سَیَقُولُ السُّفَهَآءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّـهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِى کَانُواْ عَلَیْهَا قُل لِّلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ یَهْدِى مَن یَشَآءُ إِلَى صِرَ ط مُّسْتَقِیم، بقره: 142). حتى آنها از پیامبر معبود خواستند قبله را مجدد به بیت المقدس برگرداند تا به وی ایمان آورند؛ (معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص550 ). قرآن در جواب آن‌ها فرموده میباشد: «براى اهل کتاب هر دلیل و آرم اى که بیاورى، از قبله تو پیروى نخواهند کرد.» (بقره:145). تغییر و تحول قبله را می بایست ویّلین مرحله جدایى یهود و مسلمانها به شمار آورد.