نبو
امام هادی(ع)، ۳۳ سال (۲۲۰ق-۲۵۴ق)، امامت را برعهده داشت[۵۰] در‌این زمان، یک‌سری خلیفه عباسی بر راز فعالیت آمدند. استارت امامت وی با خلافت معتصم و نقطه پایان آن با خلافت مُعْتَز هم زمان بوده میباشد.[۵۱] ولی ابن‌شهرآشوب، نقطه پایان قدمت امام هادی(ع) را در حین خلافت مُعتَمد عباسی دانسته پک پذیرایی ترحیم مشهد میباشد.[۵۲]
امام دهم شیعه ها، هفت سال از امامت خویش را در زمان خلافت معتصم عباسی گذراند.[۵۳] به گفته جاسم حسین مولف کتاب تاریخ سیاسی غایب بودن امام دوازدهم(عج)، معتصم در طی امام هادی در مقایسه با روزگار امام جواد، سختگیری کمتری به شیعه‌ها جایز می‌داشت و مدارای بیشتری با علویان داشت و این تغییر تحول راه وی، ناشی از بهبود اوضاع و احوال اقتصادی و کاهش یافتن قیام‌های علویان بوده میباشد.[۵۴] همینطور حدود پنج سال از زمان امامت امام دهم، با خلافت واثق، چهارده سال با خلافت متوکل، شش ماه با خلافت مستنصر، دو سال و خیر ماه با خلافت مستعین و بیش تر از هشت سال با خلافت مُعْتَز هم زمان بوده میباشد.[۵۵]
احضار به سامرا
متوکل عباسی در سال ۲۳۳ق امام هادی(ع) را وادار کرد از مدینه به سامرا برود.[۵۶] روحانی اثر گذار این مبادرت متوکل را مرتبط با سال ۲۴۳ق گزارش نموده است؛[۵۷] ولی از نگاه پیامبر جعفریان، محقق تاریخ اسلام، این تاریخ درست وجود ندارد.[۵۸] نقل شده استدلال این فعالیت متوکل، بدگویی عبدالله بن محمد کارگزار حکومت عباسی در مدینه[۵۹] و بریحه عباسی، امام جماعت منصوب خلیفه در مکه و مدینه، علیه امام هادی(ع)[۶۰] و همینطور گزارش‌هایی از تمایل عموم به امام دهم شیعه‌ها بوده میباشد.[۶۱]
به نقل از مسعودی، بریحه، در طومار‌ای به متوکل، به او اظهار کرد: «در حالتی‌که مکه و مدینه را میخواهی، علی بن محمد را از آنجا خارج کن؛ چون وی به سوی خویش دعوت می‌نماید و شمار متعددی را به دور خویش توده نموده است.»[۶۲] بر همین اصل، یحیی بن هَرثَمه از سوی متوکل، مأمور جابجایی امام هادی(ع) به سامرا شد.[۶۳] امام هادی(ع) در طومار‌ای به متوکل، بدگویی‌ها علیه خود را رد کرد؛[۶۴] البته متوکل در جواب، با احترام از وی خواست به سوی سامرا تکان نماید.[۶۵] متن طومار متوکل، در اثرها روضه خوان موءثر و کلینی نقل گردیده‌است.[۶۶]
نبو
امام هادی(ع)، ۳۳ سال (۲۲۰ق-۲۵۴ق)، امامت را برعهده داشت[۵۰] در‌این زمان، یک‌سری خلیفه عباسی بر راز فعالیت آمدند. استارت امامت وی با خلافت معتصم و نقطه پایان آن با خلافت مُعْتَز هم زمان بوده میباشد.[۵۱] ولی ابن‌شهرآشوب، نقطه پایان قدمت امام هادی(ع) را در حین خلافت مُعتَمد عباسی دانسته پک پذیرایی ترحیم مشهد میباشد.[۵۲]
امام دهم شیعه ها، هفت سال از امامت خویش را در زمان خلافت معتصم عباسی گذراند.[۵۳] به گفته جاسم حسین مولف کتاب تاریخ سیاسی غایب بودن امام دوازدهم(عج)، معتصم در طی امام هادی در مقایسه با روزگار امام جواد، سختگیری کمتری به شیعه‌ها جایز می‌داشت و مدارای بیشتری با علویان داشت و این تغییر تحول راه وی، ناشی از بهبود اوضاع و احوال اقتصادی و کاهش یافتن قیام‌های علویان بوده میباشد.[۵۴] همینطور حدود پنج سال از زمان امامت امام دهم، با خلافت واثق، چهارده سال با خلافت متوکل، شش ماه با خلافت مستنصر، دو سال و خیر ماه با خلافت مستعین و بیش تر از هشت سال با خلافت مُعْتَز هم زمان بوده میباشد.[۵۵]
احضار به سامرا
متوکل عباسی در سال ۲۳۳ق امام هادی(ع) را وادار کرد از مدینه به سامرا برود.[۵۶] روحانی اثر گذار این مبادرت متوکل را مرتبط با سال ۲۴۳ق گزارش نموده است؛[۵۷] ولی از نگاه پیامبر جعفریان، محقق تاریخ اسلام، این تاریخ درست وجود ندارد.[۵۸] نقل شده استدلال این فعالیت متوکل، بدگویی عبدالله بن محمد کارگزار حکومت عباسی در مدینه[۵۹] و بریحه عباسی، امام جماعت منصوب خلیفه در مکه و مدینه، علیه امام هادی(ع)[۶۰] و همینطور گزارش‌هایی از تمایل عموم به امام دهم شیعه‌ها بوده میباشد.[۶۱]
به نقل از مسعودی، بریحه، در طومار‌ای به متوکل، به او اظهار کرد: «در حالتی‌که مکه و مدینه را میخواهی، علی بن محمد را از آنجا خارج کن؛ چون وی به سوی خویش دعوت می‌نماید و شمار متعددی را به دور خویش توده نموده است.»[۶۲] بر همین اصل، یحیی بن هَرثَمه از سوی متوکل، مأمور جابجایی امام هادی(ع) به سامرا شد.[۶۳] امام هادی(ع) در طومار‌ای به متوکل، بدگویی‌ها علیه خود را رد کرد؛[۶۴] البته متوکل در جواب، با احترام از وی خواست به سوی سامرا تکان نماید.[۶۵] متن طومار متوکل، در اثرها روضه خوان موءثر و کلینی نقل گردیده‌است.[۶۶]
تفاوت پذیرایی مراسم ترحیم خانوادگی و مراسمهای پرجمعیت